Zbyt zajęci, by żyć

Tekst Anka NISZTUK

“Zbyt zajęci, by żyć “

[Verse 1]

Pod peleryną strachu przyszło nam żyć,

być zawsze czujni, zawsze gotowi,

a trzeba by odnowić przysiąg pękaty wór,

by „stój!” krzyknąć i „stop!” powiedzieć błaznowi.

Przez dziury w aksamicie przebija niebo.

Potrzebą wielką jest zaczerpnąć oddech.

Może już jutro, a może za chwilę

nożycami odwagi materiał potniesz.

[Pre-Chorus]

A ty po prostu chcesz przetrwać

kolejny ciężki dzień,

ominąć stawiane pułapki,

rozproszyć posępny cień.

[Chorus]

Bo zbyt zajęci, by żyć, jesteśmy,

zmęczeni codziennością.

W szarym garniturze pozorów

chełpimy się zwykłością.

Stawiamy na czarne konie,

wyblakłe od środka,

licząc, że może się uda

i coś dobrego nas spotka.

[Verse 2]

Wstajesz, oczy otwierasz puste,

nowy dzień, taki sam jak wczoraj.

Nieprzerobione stare zadanie

nawiedza cię niczym zmora.

Odhaczasz zatem ospale

w klatkach czarne ptaszyska.

Niech polatają wytrwale

nad wieżą starego zamczyska.

[Pre-Chorus]

A my po prostu odkładamy

zużyte minuty z dnia,

by zamknąć szybko powieki

i rano znów wcześnie wstać.

[Chorus]

Bo zbyt zajęci, by żyć, jesteśmy,

zmęczeni codziennością.

W szarym garniturze pozorów

chełpimy się zwykłością.

Stawiamy na czarne konie,

wyblakłe od środka,

licząc, że może się uda

i coś dobrego nas spotka.

[Bridge]

Zajęci codziennością,

kolejnych chwil szarością.

Tak krótkowzroczni,

samotni,

przewrotni,

otwarci na dramy,

chociaż nic nie mamy,

zostajemy sami.

[Chorus]

Bo zbyt zajęci, by żyć, jesteśmy,

zmęczeni codziennością.

W szarym garniturze pozorów

chełpimy się zwykłością.

Stawiamy na czarne konie,

wyblakłe od środka,

licząc, że może się uda

i coś dobrego nas spotka.

Bo zbyt zajęci, by żyć, jesteśmy,

zmęczeni codziennością.

W szarym garniturze pozorów

chełpimy się zwykłością.

Stawiamy na czarne konie,

wyblakłe od środka,

licząc, że może się uda

i coś dobrego nas spotka.