Cud w Kanie

W Kanie była woda,

potem wino lało się strumieniami,

wszyscy wołali: Cud

Ja też chciałem spróbować,

daremny był mój trud

Dawno temu w Kanie, jak historia nam podaje,

woda stała w dzbanach, zwyczajna jak się zdaje.

On tylko spojrzał i już wino było,

całe towarzystwo z zachwytu aż zawyło.

Brawa, wiwaty, ręce w górę,

cud niesamowity, krzyczeli pod chmurę.

Pomyślałem sobie: Skoro można tak,

to ja też coś wykombinuję, co mi tam

On zmienił wodę w wino, wszyscy bili brawo

Ja zmieniłem ziemniaka, miało być ciekawie

Jemu dali aureolę, mnie kajdanki na ręce,

gdzie tu sprawiedliwość, no pytam się, no gdzie

On miał cud w Kanie,

ja problemy z prawem,

On został świętym, a ja miałem sprawę

On wodę w wino, sala pełna zachwytu,

ja ziemniaka w mocny trunek, tak było bez kitu

Ziemniak był niewinny, leżał sobie w worku,

nie podejrzewał nawet, że skończy na podwórku.

Trochę czasu minęło, trochę pracy włożyłem,

nim się obejrzałem, coś mocnego stworzyłem.

Żeby było dobre i nabrało mocy,

robiłem po kryjomu, robiłem to w nocy.

On miał dzban i wodę, ja miałem kartofel,

jemu wyszedł cud, a mnie wyszedł problem

On poszedł do historii jako człowiek święty,

ja do komisariatu, zostałem zwinięty

On miał cud w Kanie, a ja problem z prawem,

On został świętym, ja dostałem sprawę

On wodę w wino, pełna sala zachwytu,

ja ziemniaka w mocny trunek, tak było bez kitu

On zmienił wodę w wino, wszyscy bili brawo

Ja zmieniłem ziemniaka, miało być ciekawie

Jemu dali aureolę, mnie kajdanki na ręce,

gdzie tu sprawiedliwość, no pytam się, no gdzie

On zmienił wodę w wino, wszyscy bili brawo

Ja zmieniłem ziemniaka, miało być ciekawie

Jemu dali aureolę, mnie kajdanki na ręce,

gdzie tu sprawiedliwość, no pytam się, no gdzie